پروفسور وین پتی گروو ، استاد دانشگاه ملبورن گفت: ستاد احیای دریاچه ارومیه کارهای خوبی انجام داده است

پروفسور وین پتی گروو ، استاد دانشگاه ملبورن گفت: ستاد احیای دریاچه ارومیه کارهای خوبی انجام داده است

 دریاچه هیچ وقت به 200 سال قبل خود بر نمی‌گردد

مدیر گروه اجرایی مرکز شناسایی و مدیریت آلودگی محیط‌های آبی دانشکده علوم دانشگاه ملبورن  گفت: ستاد احیای دریاچه ارومیه کارهای خوبی انجام داده است. اما واقعیت این است که این کارها یک شروع است، دریاچه هیچ وقت به 200 سال قبل خود بر نمی‌گردد، باید دقت کنیم توسعه در کنار حفظ محیط زیست صورت گیرد، بنابراین مهمترین مساله در این زمینه تعیین اولویت‌ها است که باید مشخص شود.

به گزارش روابط عمومی‌ستاد احیای دریاچه ارومیه، عصر روز یکشنبه نشست مطبوعاتی با حضور تیم دانشگاه ملبورن پرفسور جان لنگفورد، استاد گروه منابع آب و هیدرولوژی،  پروفسور لی گودن، مدیر مرکز حقوق منابع طبیعی، انرژی و محیط‌زیست، دانشکده  حقوق،پروفسور وین پتی گروو، مدیر اجرایی مرکز شناسایی و مدیریت آلودگی محیط‌های آبی، دانشکده علوم  برگزارشد.

در این نشست لی گودن مدیر مرکز حقوق منابع طبیعی ، انرژی و محیط زیست دانشکده حقوق دانشگاه ملبورن استرالیا هم گفت: استرالیا در زمینه تغییر اقلیم قانونی ندارد، اما در زمینه محیط زیست قانون دارد که می‌توان منابع آبی و تغییرات اقلیم را زیر نظر آن هدایت کرد.

وی به مشکلات ایجاد شده در تخصیص آب و انجام اصلاحات اشاره کرد و گفت: این تجربه خوبی بود که یاد بگیریم با جوامع محلی همکاری کنیم، تصمیم گیری‌های ما همواره از بالا به پایین است که موجب بروز تنش در میان جوامع می‌شود.

باید به ارزش‌های اجتماعی بها دهیم

گودن درباره اهمیت ارزش‌های اجتماعی  سخن گفت و تاکید کرد: باید به ارزش‌های اجتماعی در قانونگذاری توجه کرد در غیراینصورت مقاومت جوامع در برابر قانونگذاری زیاد خواهد شد و این مساله موجب ایجاد تنش می‌شود.

وی گفت: در روند انجام اصلاحات بیشتر به حفظ و نگهداری آب در رودخانه‌ها و محیط زیست تاکید شد، یعنی باید همواره و در هر شرایطی حداقل آبی در رودخانه‌ها جاری باشد تا محیط زیست زنده بماند.

وی افزود: در روند اصلاحات با دو مساله مواجه بودیم، یکی تخصیص آب برای محیط زیست و دیگری افزایش کارایی آب، البته موضوع کیفیت آب نیز مد نظر بود.

وی تاکید کرد: اکنون نگاه به دریاچه ارومیه نگاه احیا است نه حفاظت، بنابراین اکنون نمی‌شود کاملا حفاظت کرد ابتدا باید اولویت‌ها مشخص شود.

مدیر مرکز حقوق منابع طبیعی، انرژی و محیط زیست دانشکده حقوق دانشگاه ملبورن استرالیا گفت: البته باید به این نکته هم توجه کرد که نمی‌شود؛ یک حوضه را به طور کامل محافظت کرد، باید نقاط مهم را تعیین و برای حفاظت از آن برنامه ریزی کرد.

 باید توسعه کشاورزی متوقف شود

در بخش دیگری از این نشست مطبوعاتی جان لنگفورد، استاد گروه منابع آب و هیدرولوژی، در خصوص تشابه‌‌های اقلیمی‌ایران و استرالیا صحبت کرد.  

لنگفورد با اشاره به اینکه ایران در میانه دهه 1990 میلادی به سمت خشکی حرکت کرد و آب آن کاهش یافت؛ گفت: در  همین دهه در استرالیا  نیز به طور همزمان آب کاهش یافت. بنابراین در خصوص تشابهات بایدگفت هر دو کشور خشک هستند و به سمت خشک شدن در حرکت‌اند. آنها از لحاظ عرض‌های جغرافیایی با هم تشابهاتی دارند. بنابراین می‌توانیم تجربیات خود را این زمینه به اشتراک بگذاریم.

وی توضیح داد: البته همکاری مشترک به این سادگی هم نیست، باید ابتدا همدیگر را خوب بشناسیم، در این چند روزی که در ایران هستم، دیدم که این کشور متخصصان علمی‌خوبی در زمینه آب دارد اما مساله دریاچه ارومیه و به طور کلی کاهش منابع آب مشکل بزرگی است و به تجارب زیادی نیاز دارد، از این رو می‌توانیم با تبادل دانشجو روی این مسائل همکاری مشترک بیشتری داشته باشیم.

لنگفورد در خصوص چگونگی رویارویی با توسعه کشاورزی تاکید کرد: واقعیت این است که باید توسعه زمین‌های کشاورزی و وسعت آبیاری را کاهش دهیم زیرا اجرا نشدن آن برای محیط زیست عواقب خوبی به همراه ندارد ، به عنوان مثال اوایل دهه 90 میلادی رودخانه ای درچین خشک شد، تالاب ماری دارلینگ در استرالیا در حال خشک شدن بود، همچنین یک رودخانه در آمریکا و کالیفرنیا خشک شد.

وی ادامه داد: این مشکلات نشان داد که باید مانع توسعه زمین‌های کشاورزی و آبیاری بی‌رویه شویم در غیر اینصورت حقابه زیست محیطی و تالاب‌ها کاهش می‌یابد و در نهایت منجر به خشک شدن آنها می‌شود.

استاد گروه منابع آب و هیدرولوژی، محیط زیست و مهندسی زیر ساخت دانشگاه ملبورن استرالیا با تاکید بر این که مجبور هستیم، خود را با این شرایط سازگار کنیم گفت: باید مصرف آب را کاراتر کرده و کارآمدی آن را افزایش دهیم، باید روی آب سرمایه‌گذاری کرد.

وی گفت: در 30 سال گذشته در حوضه تالاب ماری دارلینگ استرالیا اتفاقات خوبی افتاده است، آب قیمت‌گذاری شد، در زمینه مصرف کشاورزی و شهری هم تغییراتی داده شد، به عنوان مثال در گذشته ظرفیت سیفون دستشویی‌ها 11 لیتر بود اما امروزه به چهار لیتر کاهش یافته است.

لنگفورد افزود: قبل از اصلاحات، آبی که برای آبیاری وارد کانال می‌شد، در ابتدا 30 درصد آن از بین می‌رفت ، بیش از 30 درصد دیگر نیز تا رسیدن به مزارع از بین می‌رفت، بنابراین بیش از 50 درصد هدررفت آب وجود داشت؛ علاوه بر این باید به زمان آبدهی نیز توجه شود، در استرالیا سدسازی دهه 80 به پایان رسید و دیگر سدی ساخته نمی‌شود چون نیازی به نگهداری آب پشت سدها احساس نمی‌شود.

باید حقابه محیط‌زیستی تالاب‌ها در اولویت قرار گیرد

روند عملکرد استرالیا در کنترل مصرف آب موضوع دیگری بود که لنگفورد به آن اشاره کرد و گفت: در استرالیا قبل از اصلاحات سالانه 13 میلیارد متر مکعب آب از منابع زیر زمینی و سطحی مصرف می‌شد که به این نتیجه رسیدند که باید مورد بررسی قرار گیرد و بر این اساس اصلاحات آغاز شد، هر چند مجریان نگران اعتراض مردم بودند.

وی ادامه داد: به همین خاطر، مقرر شد آب از مردم خریداری شود و بر این اساس تصمیم گرفته شد سالانه دو میلیارد و 750 میلیون متر مکعب آب از مردم خریداری شود که اکنون به یک میلیارد و 100 میلیون متر مکعب رسیده و قرار است تا سال 2019 به دو میلیارد و 750 میلیون متر مکعب .

به گفته لنگفورد، اکنون حدود 32 سال است که اصلاحات در زمینه آب در استرالیا و حوضه ماری دارلینگ آغاز شده و بر این اساس روی میزان آب تعیین شده ارزیابی زیست محیطی صورت گرفته است.

وی به پدیده تغییر اقلیم اشاره کرد و گفت: هر چه میزان انتشار گازهای گلخانه ای بیشتر باشد، اثرات تعییر اقلیم هم بیشتر خواهد بود، کره زمین گرمتر می‌شود، شاهد بروز سیل و توفان‌های ناگهانی زیادی خواهیم بود و افراد فقیر که نقشی در تولید گازهای گلخانه ای ندارند ضرر بیشتری خواهند کرد.

لنگفورد تاکید کرد: بنابراین باید دانشمندان، سیاستگذاران و جوامع محلی در کنار هم قرار گیرند تا مشکل را حل کنند، حواسمان باشد اقدامی‌که انجام می‌دهیم منجر به آلودگی محیط زیست نشود، باید شهرهای خود را با تغییرات آب و هوایی سازگار کنیم.

استاد گروه منابع آب و هیدرولوژی، محیط زیست، مهندسی زیر ساخت دانشگاه ملبورن استرالیا همچنین اظهار کرد: در این کشور حقابه محیط زیستی تالاب‌ها در اولویت قرار دارد و اگر منبع و میزان تامین آبی که برای بخش کشاورزی یا دیگر مسائل در نظر گرفته شده کاهش یابد، به هیچ عنوان از سهم طبیعت کاسته نمی‌شود.

احیای دریاچه ارومیه برای جهان مهم است

در نشست عصر امروز وین پتی گروو ، مدیر گروه اجرایی مرکز شناسایی و مدیریت آلودگی آبی دانشکده علوم دانشگاه ملبورن درباره اهمیت  احیای دریاچه ارومیه توضیح داد: احیای دریاچه ارومیه نه فقط برای مردم و دولت ایران بلکه برای جهان مهم است. زیرا زیستگاه پرندگان مهاجر زیادی است که ارزش جهانی دارند.

وی سپس درباره عملکرد ستاد احیا در جریان احیا دریاچه ارومیه گفت: ستاد احیای دریاچه ارومیه کارهای خوبی انجام داده است. اما واقعیت این است که این کارها یک شروع است، دریاچه هیچ وقت به 200 سال قبل خود بر نمی‌گردد، باید دقت کنیم توسعه در کنار حفظ محیط زیست صورت گیرد، بنابراین مهمترین مساله در این زمینه تعیین اولویت‌ها است که باید مشخص شود.

پتی گروو به وضعیت تالاب کانی برازان در آذربایجان غربی هم اشاره کرد و گفت: این تالاب مکان زیبایی است و برای حفاظت از آن کارهای خوبی انجام شده است که می‌توان آنها را برای دریاچه ارومیه نیز انجام داد.

سرمایه‌گذاری خوب ایران در بخش تصفیه پساب

 مدیر گروه اجرایی مرکز شناسایی و مدیریت آلودگی   آبی دانشکده علوم دانشگاه ملبورن  نیز با اشاره به اینکه ایران را برای بخش تصفیه پساب  سرمایه‌گذاری خوبی انجام داده است. گفت: براساس مصوبات ستاد احیای دریاچه، باید یک درصد آب مورد نیاز دریاچه از پساب تامین شود و ایران در این زمینه سرمایه‌گذاری خوبی کرده است.

پتی گروو افزود: در خصوص کیفیت ورود پساب به دریاچه باید دانش و دانشمندان به کمک بیایند.

وی اظهار کرد: دریاچه ارومیه محل زیست آرتمیا (گونه جاوری سخت پوست) است که اقدامات و سرمایه خوبی برای احیای آن صورت گرفته اما واقعیت این است که باید از دانش روز برای آن استفاده کرد، اکنون می‌دانیم که آرتمیا برای زنده ماندن به چه میزان شوری نیاز دارد و بر اساس آن می‌توان کار تصفیه را انجام داد.

وی ادامه داد: براساس علم اکولوژیک هیچ حوزه محیط زیستی بعد از تخریب به دوران گذشته بر نمی‌گردد زیرا محیط زیست یک محیط فعال است اما واقعیت این است که باید ارزش‌های زیست محیطی آن را حفظ کنیم.

پتی گروو تاکید کرد: دریاچه ارومیه زیستگاه آرتمیا، فلامینگو و انواع جلبک است که ارزش‌های زیستی آن را تشکل می‌دهند، بنابراین باید تلاش شود تا این ارزش‌ها را حفظ کنیم و و فلامینگوها دوباره به دریاچه برگردند.

وی به نقش توسعه در تخریب محیط زیست اشاره کرد و گفت: در دنیای امروز هر قدر توسعه اقتصادی بیشتر باشد محیط زیست نیز بیشتر تخریب می‌شود، به عنوان مثال چین از نظر اقتصادی بسیار توسعه یافت اما محیط زیست آن به شدت تخریب شد و اکنون یکی از دغدغه‌های اصلی مردم و دولت این کشور حفظ محیط زیست است.

 

دسته بندی موضوعی:

برچسب ها:

افزودن دیدگاه جدید